حضرت عشق
پناهگاه لحظه های دلتنگی
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ، عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ، عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ، عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ، عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ، عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ، عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ، عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ، قبله من چه قدر ساده و آرام، چه قدر صبور و صميمي، تو در من آميختي. باور کن تو را در اولين نماز نخوانده جستجو کردم که هنوز به قنوت گريه نرسيده سلامم دادي. بعد... من ماندم و دستان پر دعايي که به آسمان پر استجابت چشمانت آويخته شد. اصلا بيا و تو بگو... تو بگو کدامين سو قبله ي من است!؟ آدما از جنس برگن گاهی پائیزند وزردن زمستون دیده نمیشن تابستون یه سایبون سبزن آدما خیلی قشنگن حیف که هر لحظه یه رنگن هر نفس می رسد از سينه ام اين ناله به گوش كه در اين خانه دلی هست به هيچش مفروش ! چون به هيچش نفروشم ؟ كه به هيچش نخرند هركه بار غم ياری نكشيده ست به دوش سنگدل ، گويدم از سيم تنان روی بتاب بی هنر ، گويدم از نوش لبان چشم بپوش برو ای دل به نهانخانه خود خيره بمير مخروش اين همه ای طالب راحت ! مخروش آتش عشق بهشت است ، مينديش و بيا زهر غم راحت جان است ، مپرهيز و بنوش بخت بيدار اگر جويی با عشق بساز غم جاويد اگر خواهی ، با شوق بجوش پر و بالی بگشا ، خنده خورشيد ببين پيش از آنی كه شود شمع وجودت خاموش ! نمي نويسم ... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني حرف نمي زنم ...... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي نگاهت نمي كنم ..... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني صدايت نمي زنم ........ زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام
بلکه نداشتن کسي است که الفباي دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از او رسم محبت بياموزي .
بلکه گذاشتن سدي در برابر رودي است که از چشمانت جاري است.
بلکه پنهان کردن قلبي است که به اسفناک ترين حالت شکسته شده .
بلکه نداشتن شانه هاي محکمي است که بتواني به آن ها تکيه کني و از غم زندگي برايش اشک بريزي .
بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است که مجبوري آخرش را با جدائي به سرانجام رساني .
بلکه نداشتن يک همراه واقعي است که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد .
بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي است .
بلکه يخ بستن وجود آدم ها و بستن چشمها است.
